جهت تبلیغات در پرشین فروم کلیک کنید

صفحه 1 از 3 123 آخرینآخرین
نمایش نتایج: از شماره 1 تا 15 , از مجموع 40

موضوع: همه چیز در مورد اسب

  1. #1

    Cool همه چیز در مورد اسب

    صفات مطلوب در ارزيابي اسب
    سه سري ديدگاه درخصوص ارزيابي تيپ در اسب وجود دارد.

    كانفرميشن يا تناسب اندام :
    از نقطه نظر اين ديدگاه مهم تركيب مناسب اندام‌ها و اعضاي بدن است در كنار همديگر و بدست دادن وضعيت قابل قبولي از عملكرد حيوان مورد بررسي قرار مي‌گيرد.

    ديدگاه فانكشنال :
    صفاتي را در اين گروه مورد بررسي قرار مي‌دهند كه به دوام عمر اسب مربوط مي‌شود. (مثلاً اسب لنگش نداشته باشد، كور نباشد، مشكلات تنفسي نداشته باشد و...)

    ديدگاه شورينگ :
    صفات مربوط در اسب‌هاي خونگرم: پيشاني بايد عريض وسيع و مسطح و صاف باشد از ديدگاه زيبايي شناسي اگر پيشاني اسب بالاتر از روبيني آن باشد.
    روبيني اگر پهن باشد (Dish face) زيباتر نشان مي‌دهد اگر روبيني خيلي برآمده باشد حالت گوسفندي مي‌گيرد. اگر پيشاني خيلي برجسته باشد حالت خرگوش مي‌گيرد. ناحيه مغزين بايد خيلي وسيع و بزرگ باشد اين ناحيه به جهت اعمال تنفس خيلي مهم مي‌باشد. مغزين نبايد در حالت استراحت تكان زيادي بخورد و بعد از كار بايد سريعاً متوقف شود در غير اينصورت مشكل تنفسي دارد. لب بايد باريك و محكم باشد اين ناحيه بايد كلين clean باشد. طوري باشد كه رباط‌ها و اتصالات قابل ديد باشند و پوست كاملاً چسبيده باشد.

    چشم بايد شفاف و برجسته و پلك‌ها با شيب منظم روي چشم قرار بگيرد مهم‌ترين اختلال چشم كوري است كه علارغم زيبايي اسب غيرقابل چشم‌پوشي نيست.

    1ـ اسب‌هاي چشم شيشه‌اي: در اين اسب‌ها عنبيه رنگدانه ندارد.
    2ـ اسب‌هاي چشم خمار
    3ـ چشم قوشي: در اسب‌هاي سمندي كه چشمشان قهوه‌اي رنگ است)
    4ـ اينراپيون: حالتي است در چشم كه مژه‌هاي پلك پايين به داخل چشم منحرف مي‌شود.
    5ـ اكستراپيون: حالتي است كه پلك به بيرون برمي‌گردد و بيرون مي‌زند.
    گودي بالاي چشم هرچه بيشتر باشد حيوان پيرتر است. بعضي اسبداران با تزريق آب سعي در پر كردن اين گودي دارند تا اسبشان پير نشان ندهد. اما اگر با انگشت به آن ناحيه فشار دهيم و صداي جِزجِز شنيده شد اين تقلب برملا مي‌شود.
    گوش كوچك يا متوسط زيباست اما گوش بزرگ نازيبا به نظر مي‌رسد. زنده بودن يا آلِرت بودن گوش يا تيز بودن گوش امتياز زيادي دارد. اگر اسب گوش‌ها را به طور متناوب و در جهت مخالف دو گوش تكان دهد نشانه اضطرابش است.
    زير گلوي اسب هرچه پهن‌تر باشد بهتر است اگر زير گلو تنگ باشد نامطلوب مي‌باشد چون دستگاه تنفس تحت فشار قرار مي‌گيرد. نژاد عرب زير گلويش پهن و وسيع است و خيلي منا مي‌باشد. صفت زيرگلو روي اتصال سر به گردن تاثير مي‌گذارد. اتصال سر به گردن بايد عمود به سر باشد و سر با خط عمود زاويه 45 درجه داشته باشد. اتصال زير گلو هرچه بيشتر باشد بهتر است. اگر گردن قوي باشد اتصال سر به گردن خيلي كم وسعت است و تعادل حيوان زياد پايدار نيست در اين حالت به سر حالت دزيده گفته مي‌شود انگار اسب مي‌خواهد سرش را بدزدد. اگر مفصل آرنج به بدن خيلي بچسبد toe out حاصل مي‌شود اگر مفصل آرنج از بدن جدا باشد toe in حاصل مي‌شود. ساعد بايد طويل و عضله‌اي باشد.


  2. 2 کاربر برای این پست سودمند از mina-nice عزیز تشکر کرده اند:


  3. #2

    پیش فرض مشخصات رنگ‌ها در اسب در زبان های عامی!

    مشخصات رنگ‌ها در اسب در زبان های عامی

    1ـ رنگ‌هاي ساده: شامل سفيد و سياه و كرنگ، سمند و كهر
    2ـ رنگ‌هاي مخلوط: شامل نيله، نيله ابرش، قره‌نيله، نيله گلگون، نيله روشن، ابرش، شرابي، گلرنگ ابرش.
    3ـ رنگ‌هاي مركب: شامل كهر ابلق، سياه ابلق (دو رنگ اصلي در كناره‌، ديگر مثل سياه و سفيد)

    رنگ‌هاي ساده :
    ـ رنگ سياه: رنگ ساده‌اي است كه تمام سطح بدن حيوان از موهاي سياه پوشيده شده است به اين رنگ قره محكر هم گفته مي‌شود. رنگ سياه به صورت سياه خالص، مات، سياه براق، سياه كثيف (بعضي از نقاط بدن تبديل به سرخي شده است) ديده مي‌شود. رنگ سياه باعث مي‌شود كه اسب در ظاهر قوي‌تر و ضمخت از آنچه كه هست به نظر بيايد معمولاً كره‌هاي سياه بعداً به
    ـ رنگ سفيد: به اين رنگ قزل هم گفته مي‌شود از سفيد صدفي تا كثيف متمايل به زرد يا سرخابي كمرنگ متغير است. سفيد مات به شكل گچ و بدون تلألو است. سفيد كثيف كه تقريباً زرد رنگ است. سفيد چيني داراي انعكاس آبي رنگ مي‌باشد (دُرنايي) و علت آن رنگ پوست بدن است كه از ماوراء موها ديده مي‌شود. وقتي رنگ سياه طبيعي پوست ظاهر مي‌گردد و در ماوراء موها منعكس مي‌گردد اسب به رنگ خاكستري روشن نيز ديده مي‌شود. اصولاً رنگ سفيد در اول تولد نادر است زيرا هر اسب داراي چند موي سياه حداقل مي‌باشد لذا آن را خاكستري روشن نيز مي‌نامند.
    ـ رنگ سمند: رنگ طلايي روشني است كه اگر يال و دم روشن‌تر از رنگ بدن باشد سمند يال و دم شسته گويند. اگر يال و دم تيره‌تر از رنگ بدن باشد سمند يزيدي مي‌گويند.
    ـ كورنگ: رنگي كه از زرد طلايي تا قهوه‌اي سوخته، جگري يا ترياكي تغيير مي‌كند. در اين رنگ، رنگ يال و دم و دست و پا همرنگ يكديگر است. رنگ كرنگ در واقع يك نوع قرمزي هست كه از يك طرف شباهت سرخي و از طرف ديگر شباهت به قرمزي دارد. اسب‌هاي كرنگ معمولاً لك‌هاي سفيد در سر و اعضا و بيني و لب دارند و به ندرت ممكن است كرنگ يك دست ديده شود. رنگ كرنگ به انواع كرنگ آلويي، روشن طلايي، زرد براق، كرنگ تيره، كرنگ آلبالويي، كرنگ بلوطي، كرنگ سوخته يا خيلي تيره ديده شود.
    ـ رنگ كهر: عبارت است از رنگ قرمزي كه سير‌تر از رنگ كرنگ است. تفاوت و وجه تمايز آن با كرنگ سياه بودن يال و دم و انتهاي اعضا است (دست و پا) رنگ كهر به انواع آهويي (انعكاس زرد) كهر روشن (قرمز خيلي روشن) كهر معمولي، كهر آلبالويي، كهر تيره متمايل به قهوه‌اي، كهر بلوطي و قرمز و قهوه‌اي كهر خرمايي ديده مي‌شود.

    رنگ‌هاي مركب:
    عبارت از رنگ‌هايي هستند كه از تركيب موهاي غيرهمرنگ به وجود مي‌آيند و مي‌تواند 2 تايي و يا 3 تايي باشد. مثل رنگ خاكستري يا نيله، نيله ابرش، ابرش شرابي. كرنگ ابرش. اگر رنگ‌هاي سياه و سفيد با نسبت‌هاي مختلف پهلوي هم قرار بگيرند، رنگ نيله با خاكستري ايجاد مي‌شود. در خاكستري معمولي تعداد موهاي سياه و سفيد برابر است. در خاكستري موهاي سياه بيشتر از سفيد هست در نيله يا خاكستري خيلي روشن موهاي سفيد بيشتر از سياه است.
    تنوع رنگ نيلي: شامل خاكستري سربي تالومي و خاكستري تيره با انعكاس آبي، خاكستر آهني.
    تقسيم‌بندي رنگ نيله: اختلاط موهاي سياه و سفيد اگر تعداد موهاي سياه بسيار زياد باشد قره نيله و اگر سياه و سفيد به صورت منظم باشد نيله گلگون و اگر سفيد از سياه بيشتر باشد نيله روشن گويند. رنگ خاكستري نيله رنگي است كه انواع آن از تمام رنگ‌ها زيادتر است.
    زيرا موهاي سفيد و سياه كه باعث تشكيل نيله مي‌شوند به نسبت‌هاي مختلف مخلوط گشته‌اند از طرفي موهاي قرمز نيز در آنها ديده مي‌شود البته گذشت سن نيز باعث اين تغيير مي‌شود مثلاً كره‌هاي خاكستري تيره با گذشت زمان به خاكستري روشن تبديل مي‌شوند.
    رنگ سمند گرگي: در رنگ سمند گرگي قسمت‌هاي انتهايي زرد و نوك آنها سياه يا تيره است. ابرش مخلوطي از موهاي سفيد، قرمز مي‌باشد و برعكس نسبت مخلوط آنها با يكديگر رنگ ابرش روشن، ابرش معمولي يا ابرش تيره ديده مي‌شود. ابرش خال‌دار موقتي ديده مي‌شود كه موهاي قرمز تعداد زيادي از لكه‌هاي كوچك را توليد كند.
    مخلوطي از رنگ‌هاي زرد و سياه مي‌باشد و به نظر مي‌رسد به رنگ سمند دود زده و يا سمند زغالي درمي‌آيند و سمند گرگي.
    نيله ابرش: تنها رنگي است كه از اختلاط 3 رنگ سفيد و سياه و قرمز ايجاد مي‌شود. اسب‌هاي با رنگ نيله ابرش معمولاً يال و دم آنها سياه و يا تيره‌تر از بقيه بدن است. نيله ابرش گاهي كهر خيلي روشن است. برحسب نسبت‌هاي مختلف 3 رنگ نيله ابرش را وقتي نيله ابرش سفيد گويند كه رنگ سفيد آن زيادتر باشد و اگر 3 رنگ به طور مساوي تقسيم شده باشند نيله ابرش معمولي و اگر رنگ قرمز زيادتر باشد روي هم رفته رنگ داراي انعكاس تيره باشد.

    رنگ‌هاي مخلوط:
    عبارت از رنگ‌هايي هستند كه از اختلاط لك‌هاي مختلف در روي زمينه سفيد تشكيل شده باشد و اصولاً آنها را ابلق مي‌نامند و برحسب رنگ آنها، آنها را ابلق سياه، ابلق موشي، ابلق سمند، ابلق گرنگ، ابلق كهر، ابلق خاكستري، ابلق ابرش، ابلق گرگي و ابلق نيمه ابرش مي‌نامند. چنانچه وسعت لك‌هاي سفيد كوچكتر از ساير لكه‌ها باشد تركيبات ياد شده را مقدم يا موخّر مي‌كند. يعني به جاي آنكه بگويند ابلق سياه، سياه ابلق مي‌گويند. و در ورقه هويت بهتر است وسعت و محل آنها را معين كنند.


  4. 2 کاربر برای این پست سودمند از mina-nice عزیز تشکر کرده اند:


  5. #3

    Cool اهمیت تغذیه در سلامتی اسب!

    اهمیت تغذیه در سلامتی اسب
    Link URL:
    لینک و متن درون کدها فقط برای کسانی که ثبت نام کرده اند قابل مشاهده است لطفا وارد شوید OR ثبت نام کنید.



    مواد مغذي مورد احتياج يک اسب بوسيله وزن ، سن ، سطح فعاليت ، وضعيت توليد مثلي ، شرايط محيطي ، سرعت رشد و غيره مشخص ميشود . اسبهاي بالغ نسبتا به مواد پروتئيني کمتري احتياج دارند .

    علوفه ، به شکل يونجه خشک و يا گياهان مرتعي براي ادامه فعاليت دستگاه گوارش اسب از احتياجات اساسي ميباشد. بر خلاف نشخوارکنندگان ، اسبها تک معده اي هستند. غذا (علوفه) از ميان معده و روده کوچک به طور نسبتا سريع ميگذرد و علوفه هضم شده به بخش انتهايي دستگاه گوارش جائيکه توسط روند تخمير شکسته ميشود ، فرستاده ميشود . سرعتي که طي آن خوراک از روده کوچک ميگذرد ، مستقيما بر راندمان استفاده از خوراک و جذب مواد مغذي تاثير دارد. بنابراين مهم است که کيفيت ، قابليت دسترسي بيولوژيکي و تعادل خوراک در سطح بالايي باشد . خيلي از مواد مغذي مورد احتياج اسبها در روده بزرگ جذب ميشود . ميکرواورگانيسمهاي سودمند در روده بزرگ مواد غذايي را ميشکنند و تبديل به اسيدهاي آلي ، پروتئين ، ويتامينهاي ب-کمپلکس و گاز ميکنند . علاوه بر اين ، روده بزرگ ، فيبرهايي که اسب ناتوان به هضم آن ميباشد را تجزيه ميکند. تخمير فيبر منبع اصلي توليد اسيدهاي آلي ميباشد که مورد نياز اسب به عنوان منبع انرژي ميباشد . کارايي روند تخمير توسط نوع و بالانس ميکرواورگانيسمهاي سودمند در روده مشخص ميشود .

    ميکرواورگانيسمهاي مفيد ساختن گازها و اسيدها را در روده کاهش ميدهد و کمک به کاهش کوليک ميکند .

    اگر انرژي در رژيم غذايي اسبها پائين باشد، پروتئين ميتواند به انرژي تبديل شود . بيماريهاي ارتوپديک ( مربوط به اندامهاي حرکتي ) پيشرفته شامل : بيماريهاي جسمي ،Osteo Chondritis Dissecans) OCD ) و اتصال تاندونها ، مشکلاتي هستند که با رشد کره ها در ارتباطند. اين مشکلات ميتواند با کاهش انرژي مصرفي کم شوند .

    اسبها براي رشد و نمو عضلات ، نمو پوست و مو ، توليد مثل ، شيردهي ، و ترميم بافتهاي بدن به پروتئين احتياج دارند . کيفيت پروتئين (مقدار آمينواسيدهاي ضروري آنها) و همچنين ميزان کلي پروتئين مهم است . در زمان تغذيه به کره ها ، بايد به کيفيت پروتئين و جذب پروتئين و سطح فعاليت توجه داشت . يک برنامه غذايي منظم کارآيي غذا را افزايش ميدهد .

    لايزين (يک اسيد آمينه ضروري) مورد نيازبراي کره هاي تازه از شير گرفته شده تا يکساله 6/0 تا 7/0 درصد و براي کره هاي يکساله تا 18 ماهه 5/0 درصد ميباشد . استفاده از جيره هاي متعادل حاوي علوفه خشک با کيفيت بالا و يا علوفه خشبي به همراه دانه غلات با کيفيت ميتواند تعادل اسيدهاي آمينه را براي کليه گروه هاي اسب تامين نمايد .

    مشکلاتي که در رابطه با خوراک در اسبهاي بالغ اتفاق مي افتد کوليک و لاميناتيس (لنگش) ميباشد . عموما کوليک از تغييرات ناگهاني در رژيم غذايي ايجاد ميشود . لاميناتيس ، بيماري سم ميباشد که باعث لنگش ميشود و از مصرف زياد غذاهاي پر انرژي ايجاد ميشود .

    اسبها به رژيم غذايي متعادل که براساس اندازه ، سن ، سطح فعاليت ، بارداري و غيره فرموله شده اند نياز دارند .مقدار جيره روزانه اسب بايد توسط وزن بر خلاف حجم فرمول بندي شود . مکملها ، ويتامينها و مواد معدني بايد به اندازه لازم در جيره لحاظ گردند و از استفاده بيش از حد آنها اجتناب کرد .

    علوفه ها معمولا داراي اوره بوده (مواد نيتروژن دار غير پروتئيني) و نبايد به اسبها خورانده شوند .

    بر خلاف باورهاي مرسوم ، پروتئين بيش از حد معمول باعث رشد ماهيچه ها در اسب نميگردند . پروتئين اضافي به کالري (انرژي) و اوره تجزيه ميشود که به صورت ادرار دفع ميگردد .

    بسته به شرايط محيطي و سطح فعاليت يک اسب از نصف تا يک گالن آب در هر 4/45 کيلوگرم وزن اسب در روز نياز است .

    مواد معدني و نمک به مقدار ناچيز و بطور آزاد خورانده شود .

    اسبهايي با وزن 4/45 کيلوگرم در هر روز به 14/1 تا 40/1 کيلوگرمد خوراک احتياج دارند ، که شامل حداقل يک کيلوگرم علوفه يا يونجه خوب ميباشد . از دادن جو و يونجه هاي کثيف ، نمکدار و کپکي اجتناب کنيد که ميتواند باعث سوء هاضمه و مشکلات تنفسي شود .
    هر زمان که امکان داد اسبها بايد به صورت انفرادي خوراک داده شوند . اين امر ميتواند در اسبهاي پرخاشگر از پر خوري جلوگيري کند .

    هيچگاه در درمان اسبها از داروي رومنزين (نوعي آنتي بيوتيک) استفاده نکنيد . رومنزين يک محرک رشد ميباشد که ميتواند باعث مرگ و مير در اسبها شود .

    از وادار کردن اسبها به فعاليت و کار پس از خوراکدهي دوري کنيد ، و به اسبها اجازه دهيد يک تا 2 ساعت غذا را هضم کنند .

    دندانهاي اسب بايد بطور منظم چک شده و سوهان زده شود .

    انگل زدايي در اسبها در طي يک برنامه منظم از مشکلات گوارشي و خوني جلوگيري ميکند .

    همچنين از تغييرات ناگهاني در نوع تغذيه و مصرف آن توسط حيوان بايد اجتناب کرد .

    اسبي كه تشنه و يا گرسنه است و يا بد تغذيه مي شود هيچگاه به درستي سواري نمي دهد . غذا بايد داراي دو خاصيت عمده باشد ، حرارت بدن اسب را ثابت نگهدارد و انرژي لازم را براي زنده ماندن در درجه اول و سپس كارهاي اضافه خواسته شده او را تامين نمايد.

    غذا بايد متناسب با كار و سن و وزن اسب بوده و تامين كننده نيازهاي رشد و انرژي او باشد. ( براي اسبي با متوسط 10 سال سن و 160 سانتي متر قد و 400 كيلو وزن كه در روز بين دو تا چهار ساعت كار مي كند 4 كيلو خوراك و 4 كيلو جو كافي است . آب تميز و بهداشتي همواره بايد در دسترس اسب باشد . مگر به هنگام خستگي زياد و يا عرق دار بودن بدن .

    آب 60% وزن بدن را تشكيل مي دهد و عامل جذب غذاست ، 78 تا 82 درصد از خون را تشكيل مي دهد . حرارت بدن را تنظيم و به دفع مواد زايد كمك مي كند .
    معده اسب نسبت به جثه او كوچك بوده و به تعدد دفعات غذا به مقدار كم به او فرصت هضم آسان و راحت تر را مي دهد .

    غذا بايد حاوي مواد ازته ، چربي ، مواد هيدرو كربنه ، مواد معدني و ويتامين ها باشد . كه انواع صيفي ( يونجه ، شبدر ، ذرت ) غلات (جو ، چاودار) و ميوه ها تامين كننده نيازهاي حياتي اسب مي باشند .
    پرخوري و يا كم خوري هر دو زيان آور هستند .

    نكاتي در مورد تغذيه اسبهائي كه در مرتع و يا پادوك هستند :
    اسبهائي كه در طول فصول سرد در مرتع به سر مي برند بايد تغذيه اضافي داشته باشند . گله عادت دارد در اطراف دروازه ها و هر جائي كه خوراك باشد تجمع كند كه اين خود موردي است براي جنگ و دعوا . براي به حداقل راساندن اين موارد بايد به نكات ايمني زير توجه داشت :

    - به تعداد اسبها بايد ظروف خوراك تعبيه شود كه بهتر است يك ظرف هم اضافه باشد تا از سرشاخ شدن آنها با يكديگر جلوگيري كند .
    - ظروف خوراك هرچه بيشتر از هم فاصله داشته باشند .
    - بسته هاي علوفه هم تا حد ممكن از يك ديگر دور باشند .
    - تعداد بسته هاي علوفه بيشتر از تعداد اسبها باشد .
    - تغذيه يكي دو اسب در داخل گله ايمن تر است تا آنها را جدا كرده و در محل ديگري تغذيه كنيم .
    - هرگز با ظرفي مملو از خوراك ميان گله اسبها نرويد .


  6. 2 کاربر برای این پست سودمند از mina-nice عزیز تشکر کرده اند:


  7. #4

    Cool نوآوری ایرانیان قدیم در پرورش و نگهداری اسب!

    نوآوری ایرانیان قدیم در پرورش و نگهداری اسب

    اهلی کردن اسب
    ایرانیان نخستین کسانی بودند که اسب را اهلی کردند. برخی از نقاشی‌هایی که بر دیوار غارهای باستانی لرستان برجای مانده است، مردان اسب سوار را نشان می‌دهند. این نقاشی‌ها به 17 هزار سال پیش باز می‌گردند. اسب را آریایی هایی نزدیک 4 هزار سال پیش از میلاد رام کردند و قوم‌های مختلف آریایی به ایران، میان‌رودان، شرق آسیا، مصر و اروپا بردند. مادها که حدود 2700 سال پیش در غرب ایران زندگی می‌کردند، در پرورش اسب مهارت زیادی داشتند. هرودوت نوشته است: " مادها چراگاه های فراوان دارند، اسب هایشان پرخون، زیبا، خوش اندام و خوش قامت اند و در ایلخی شاه تربیت می شوند."

    اسب‌های مشهور مادی به میان‌رودان(عراق)، عربستان، مصر، یونان و روم و سرزمین‌های دیگر راه یافتند. آشوری‌ها، که از تمدن‌های باستانی میان‌رودان بودند، هنگامی که بر مادها چیره شده بودند، از آن‌ها اسب و چیزهای فلزی به عنوان خراج دریافت می‌کردند. به اسب در زبان عربی فرس(faras) گفته می‌شود که به معنای"از فارس آمده" است و مشخص می‌کند اسب مشهور عربی، ریشه‌ی ایرانی دارد. جالب این که وقتی اسب با یورش هیکسوس‌ها، از مردمان آسیا، به مصر باستان وارد شد، مصریان نتوانستند به‌خوبی از آن سواری بگیرند. از این رو، چند مربی سوارکاری ایرانی استخدام کردند.

    نام‌های شهریاران افسانه‌ای، پادشاهان باستانی، نامداران ایرانی و برخی شهرهای ایران، پیوند معناداری با واژه‌ی اسب دارد. برای مثال، گرشاسب، یعنی دارنده‌ی اسب لاغر؛ ارجاسب، یعنی دارنده‌ی اسب ارجمند؛ لهراسب، یعنی دارنده‌ی اسب تندرو، گشتاسب، یعنی دارنده‌ی اسب از کار افتاده؛ تهماسب، یعنی دارنده‌ی اسب فربه یا نیرومند و اسپهان، که امروزه به صورت اصفهان درآمده است، یعنی شهر اسب‌سواران.

    بهترین غذا برای اسب
    برخی یونجه را ملکه‌ی علوفه‌ها می‌دانند. ایرانیان باستان از زمان‌های بسیار دور این گیاه را می‌شناختند و این گیاه سرشار از پروتیین را به اسب‌های خود می‌دادند. این گیاه در زمان هخامنشی‌ها(حدود 2500 سال پیش) به یونان برده شد و از آن‌جا به برخی از سرزمین‌های ساحل دریا‌ی مدیترانه راه یافت. اما گسترش این گیاه در سراسر جهان به زمان حکومت مسلمانان بر بخش‌هایی از اروپا و آفریقا باز می‌گردد. عرب‌ها این گیاه را الفسفسه(alfesfeseh) نامیدند و نام انگلیسی این گیاه (
    Link URL:
    لینک و متن درون کدها فقط برای کسانی که ثبت نام کرده اند قابل مشاهده است لطفا وارد شوید OR ثبت نام کنید.
    ) نیز از همین واژه‌ی عربی گرفته شده است. جالب است بدانید خود این واژه ترجمه‌ی واژه‌ی پارسی اسپستا(aspasta) به مفهوم غذای اسب است. البته، برخی از پژوهشگران بر این باورند که واژه‌ی فوق به معنای "بهترین غذا" یا "خوردنی" است. اسپانیایی‌ها در قرن 16 این گیاه را به سرزمین جدید(آمریکا) وارد کردند.

    کفش و لباس اسب
    پروفسور گیرشمن که در سال‌های 1937-1933 از سوی موزه‌ی لوور فرانسه در تپه سیلک کاشان به کاوش پرداخت در کتاب خود با عنوان " تاریخ ایران از آغاز تا اسلام" نوشته است که ایرانیان برای حفاظت از سم جانوران بارکش در جاده‌های سخت کفشکی اختراع کردند و آن را با مس، پوستین یا موی اسب می‌ساختند. به علاوه، اسب‌های جنگی در زمان پارت‌ها(اشکانیان) دارای پوشش‌های حفاظتی شدند تا همراه سوار تمام زره‌پوش پارتی، به مبارزه با دشمن بپردازند.



    بازی با اسب
    ایرانیان علاوه بر مسابقه‌ی اسب‌دوانی، بازی گوی و چوگان را نیز به جهانیان هدیه کرده‌اند. پیشینه‌ی این بازی، که شاید بتوان آن را فوتبال با اسب نامید، به بیش از 2500 سال پیش، دوران هخامنشیان، باز می‌گردد. این ورزش در کشورهای دیگری مانند چین(به‌ویژه در زمان چیرگی مغول‌ها بر این کشور)، ژاپن، مصر، هندوستان، امپراتوری روم شرقی و سرزمین‌های اسلامی نیز مورد توجه قرار گرفت. انگلیسی‌ها در قرن نوزدهم در هندوستان به این ورزش آشنا شدند و آن را به غرب بردند. این بازی در آرژانتین، استرالیا و نیوزلند نیز طرف‌داران زیادی دارد. نام انگلیسی این بازی، یعنی polo ، از یک واژه‌ی تبتی به مفهوم توپ گرفته شده است. اکنون در 77 کشور فعالانه به این ورزش پرداخته می‌شود. البته، با کمال تاسف تا چندی پیش این ورزش ایرانی در زادگاهش به فراموشی سپرده شده بود، اما در چند سال اخیر به احیای این ورزش توجه شده است. اکنون ایران دارای فدراسیون چوگان بازی است و جوانان ایرانی، چه آقایان و چه خانم‌ها، به این ورزش وطنی خود روی آورده‌اند. به علاوه، قرار است میدان چوگان نقش جهان اصفهان، که شاهزادگان صفوی در آن بازی می‌کردند، به طور نمادین بازسازی شود.

    تیراندازی روی اسب
    پارت‌ها گروهی از نیاکان باستانی ما ایرانیان بودند که به هفتاد سال اشغال ایران توسط سپاهیان اسکندر مقدونی پایان دادند. آنان حکومت اشکانی را بنیان نهادند و در برابر هجوم رومی‌ها به ایران رشادت‌های فراوانی از خود نشان دادند. پارت‌ها پیروزی‌های خود را تا حدود زیادی از اسب‌سوارن چابکی داشتند که در تیراندازی روی اسب مهارت چشمگیری نشان می‌دادند. سواران سبک اسلحه‌ی پارتی از چند سو به دشمن یورش می‌بردند و به جنگ و گریز می‌پرداختند، دشمن را به دنبال خود می‌کشاندند و او را خسته و فرسوده می‌کردند و ناگهان همچنان که در حال دور شدن از دشمن بودند، با چابکی روی زین برمی‌گشتند و تیر می‌انداختند. این شلیک ناگهانی، که دشمن انتظار آن را نداشت، به قیقاچ معروف است و کم‌تر به خطا می‌رفت. از این رو، در زبان انگلیسی به شلیک ناگهانی و سریع گلوله، شلیک پارتی (
    Link URL:
    لینک و متن درون کدها فقط برای کسانی که ثبت نام کرده اند قابل مشاهده است لطفا وارد شوید OR ثبت نام کنید.
    ) می‌گویند.

    پست اسبی
    استفاده از اسب‌های تندرو برای رساندن پیام به سرزمین‌های دور دست با نوآوری چاپار کارایی بیش‌تری پیدا کرد. به دستور داریوش بزرگ جاده معروف به جاده شاهی برای آسان کردن ارتباط بیت 25 ایالت امپراتوری بزرگ هخامنشی بین شوش و سارد احداث شد. این جاده،که شرق و غرب امپراتوری را به هم پیوند می‌زد، 2500 کیلومتر طول و 111 ایستگاه (چاپارخانه) داشت. در هر ایستگاه چابک‌سواران ماهر برگرده‌ی اسب‌ها‌ی تندرو در انتظار رسیدن پیک شاهی بودند تا بی‌درنگ پیام را بگیرند و به چاپارخانه‌ی بعدی برسانند. به نوشته هرودوت، مورخ یونانی، چاپارها این مسیر را طی ده روز می‌پیمودند.


  8. 2 کاربر برای این پست سودمند از mina-nice عزیز تشکر کرده اند:


  9. #5

    Cool اسب horse!

    اطلاعاتی درباره ی اسب به زبان فارسی:
    اسب یا اسپ پستانداری است از خانواده ی اکوئیدا است که از دیرباز در زمینه‌های کشاورزی، ترابری و همچنین در جنگ‌ها بسان ابزاری برای حرکت تند و ضربه زدن به سیستم‌های دفاعی دشمن بهره گیری می‌شده است.
    نام اسب همواره با واژه‌هایی مانند چابکی همراه بوده است. پیشینیان برای اسب‌های خود احترام بسیاری قائل بودند به گونه‌ای که صاحب اسب، نیاکان اسب نژادین خود را تا ۱۲ نسل پشت میدانست و به هنگام مرگ اسبش به شدت غمگین می‌شد همچنین اسب را جانوری نجیب نیز می‌شناسند. ولی در هنگام خشم اسب نزدیکی به او بسیار خطرناک است

    نام اسب‌های گوناگون در زبان فارسی

    سر یک اسب در یکی از مینیاتورهای ایرانی مربوط به یکی از دستنوشته‌های مثنوی مولوی از سال ۸۹۱ق./۱۴۸۶م.



    • باره یا بارگی، به معني مطلق اسب گفته می‌شود و ربطي به باربري ندارد.
    • بالاد و بالاده، به اسب تندرو یا اسب یدکی گفته می‌شود.
    • بوز، به اسب نیله (کبودرنگ) گفته می‌شود.
    • توسن، اسب سرکش را می‌گویند.
    • جُرده، به اسب اخته می‌گویند.
    • چرمه، به اسب سپید یا اسبی که دست و پایش سپید باشد گفته می‌شود.
    • خنگ، اسب سپید را می‌گویند.
    • سمند، اسب زرد را می‌گویند.
    • نَوَند، اسب تندرو را می‌گویند.
    • یَکران، اسب نژاده و نجیب را گویند.

    عمر خیام در کتاب نوروزنامه نام گونه‌های اسب را چنین بیان می کند:
    • الوس چرمه، سرخ چرمه، تازی چرمه، خنگ، بادخنگ، مگس‌خنگ، سبزخنگ، پیسهٔ کمیت، کمیت، شبدیز، خورشید، گور سرخ، زردرخش، سیارخش، خرماگون، چشینه، شولک، پیسه، ابرگون، خاک‌رنگ، دیزه، بهگون، میگون، بادروی، گلگون، ارغون، بهارگون، آبگون، نیلگون، ابرکاس، باوبار، سپیدزرده، بورسار، بنفشه‌گون، ادس، زاغ‌چشم، سبزپوست، سیمگون، ابلق، سپید، سمند.[۱]

    واژه‌شناسی
    اسب را در پارسی میانه و اوستایی نیز اَسپ (asp)می‌گفتند. نامهای بسیاری از بزرگان ایرانی در روزگار باستان دارای پسوند -اسپ بوده است (مانند گشتاسپ، ارجاسپ، گرشاسپ، گشتاسپ، جاماسپ، لهراسپ، ویشتاسپ، هیدراسپ، بیوراسپ، ساتاسپ، سیاوش و...)که نشان از اهمیت این جانور در میان ایرانیان است.[نیازمند منبع] در زبان سانسکریت این واژه به ریخت azva بوده که واژه سوار و اسوار نیز در زبان پارسی کنونی از همین ریشه‌اند. اسب برای اولین بار در آسیای میانه که بعدها تورکستان نام گرفت اهلی شده است سپس به دشتهای ایران و راه یافته است. در ایران باستان بویژه دوره هخامنشی اسب نقش بسیار زیادی داشت به اسبهای تربیت یافته پارس می گفتند عرب ها این کلمه را به فارس معرب کرده اند و آن را برای به معنی تیزرو و سوار کار ماهر به کار می برند. اسب حیوانی است که با سرما و شرایط سخت کوهستانی سازگار است بر خلاف شتر که با شرایط گرم و شن زار و سرزمین عربی سازگار بوده است. عربها برای اولین بار در دوره تجارت معروف به رحله شتا و صیف با اسب آشنا شدند و آن را بکار گرفتند.

    تاریخچه
    تاریخ تکامل اسب ها هنوز به طور دقیق مشخص نمی باشد. به طور مثال, زمان جدا شدن گونه های الاغ (اکووس آسینوس), اسب های وحشی (اکووس فروس) و گورخر ها و اسب های اهلی (اکووس کابالوس) معلوم نیست. همچنین مشخص نیست گونه ی اسب های اهلی حاصل انتخاب طبیعی هستند يا انتخاب مصنوعی توسط انسان. قدیمی ترین فسیل های مربوط به این گونه به هفت هزار سال پیش از میلاد باز می گردند. ابتدا اسب به منظور تهیه ی غذا شکار می شده است, ولی به مرور زمان انسان آن را به فرمان خود در آورد و برای تهیه ی شیر و گوشت, و نیز حمل و نقل, آن را پرورش داد. قدیمی ترین آثار رام کردن اسب ها در اروپای شرقی، شمال قفقاز و آسیای مرکزی یافت شده اند. پرورش و تربيت اسب ها به مرور زمان اهمیت ویژه ای يافت و انسان به درساژ و اصلاح نژاد پرداخت.


    نژاد های مختلف
    نژاد های اسب بسيار فراوان و متفاوت است. این فراوانی حاصل آميختگی اسب ها توسط انسان, و نیز انتخاب طبیعی می باشد. به طور کلی اساس جدا کردن اسب ها از پونی ها, قد آن ها می باشد. قد اسب (بلندی جدوگاه) بايد از ۱٫۴۸ متر بیش تر باشد. با اين وجود استثنا نیز داریم (مثلاً فالابلا).
    در اینجا لیست بعضی از نژاد های اسب را مشاهده می کنيد.

    اصیل عرب

    اصیل عربی



    اصیل عربی



    اصیل عربی


    گذشته ی این نژاد هنوز به درستی شناخته نشده است, ولی بی تردید این نژاد بسیار بسیار قدیمی است و از خاور میانه و نواحی بیابانی یا نیمه بیابانی این منطقه ریشه گرفته است. طی تلاش ساسانیان در پرورش و اصلاح این نژاد, اسب های اصیلی به وجود آمدند که به خاطر چابکی و مقاومتشان مایه حیرت شدند. این نژاد در تاریخ برای اصلاح نژاد و مقاوم کردن اسب ها بسيار مورد آمیزش قرار گرفت. نژاد اسب های اصیل انگلیسی از آمیزش اسب های عرب با اسب های محلی (انگلیسی) ریشه می گیرد. خون این نژاد امروزه تقریباً در رگ های همه ی نژاد های سبک وزن جاری است.
    زندگی دشوار در بیابان های خشک باعث شجاعت و مقاومت حیرت برانگیز و تند پایی و صبوری این نژاد شده است. زندگی او در کنار یا حتی داخل چادر با بادیه نشینان نیز باعث خو گرفتن آن با انسان و دلبستگی و اعتماد به او شده است.
    قد این اسب ها بین ۱.۴۵ تا ۱.۵۵ متر است. آن ها می توانند هر رنگی داشته باشند ولی ابلق نیستند. رنگ مشکی نیز در آنان بسیار نادر است. مو های اسب عرب نرم و ابریشم مانند است. یکی از خصوصیات آن دمش است که بالا نگه داشته شده است (حتی به هنگام حرکت). از خوصوصیات دیگر آن سر کوچک و برجسته, گردن بلند و کمانی, کمر کوتاه, کپل بالا و افقی و پاهای ظریف و محکم آن است. پوست اسب عرب نازک و حساس است, به طوری که رک های آن به خصوص در سر, مشخص هستند. پیشانی آن صاف است سوراخ های بینی آن بسیار باز می باشد. به علاوه, اسب عرب بر خلاف دیگر نژاد ها ۱۷ دنده و ۵ مهره ی کمری دارند (به جاب ۱۸ دنده و ۶ مهره ی کمری).
    اسب عرب در رشته های ورزشی که در آن ها مقاومت اهمیت ویژه ای دارد رایج اند و در مسابقات جهانی مقام هی اول را ازان خود می کنند. در مسابقات پرش نیز از آنان استفاده می شود (با وجود قد نسبتاً کوتاهشان). در مسابقات درساژ و کنکور های زیبایی نیز این اسب ها به دلیل وقار و ظرافت اندام, خواستار فراوانی دارند.

    اصیل انگليسی (تروبرد Thoroughbred)

    اصیل انگلیسی


    این نژاد دیرینه‌ی طولانی‌ای ندارد و از آمیزش اسب‌های اصیل عربی با اسب‌های محلی در انگلستان به وجود آمده است. بلندی جدوگاه اسب‌های اصیل انگلیسی بین ۱.۶۵ تا ۱.۸۰ متر است. اسبان این نژاد تیز‌پا‌ترین اسب‌های دنیا هستند و از آن‌ها در مسابقات اسب‌دوانی به خصوص مسابقات تاخت استفاده می شود. این اسب‌ها معمولاً در مسابقات درساژ و پرش نیز موفق هستند. اسب‌های اصیل انگلیسی نسبتاً حساس, زودشکن و عصبی هستند, که با توجه به تقلا و ریسکی که حین مسابقات می‌کنند قابل توجیه است. رنگ بدن آن‌ها نیز معمولاً کهر, کهر تیره, خاکستری و سیاه است. رنگ‌های ابرش و طلایی نیز در آن‌ها دیده می شود. رنگ سفید بسیار نادر است. گردن و پاهای این نژاد بسیار کشیده می‌باشد.

    کوارتر(Quarter)

    کوارتر آمریکایی


    این نژاد آمریکایی بوده و از آمیزش نژاد های عرب، بارب و اسپانیایی به وجود آمده و با آمیزش با اسب های اصیل انگلیسی اصلاح یافته است. قد متوسط آن حدود ۱.۵۰ متر است. سر آن کوچک و مثلث شکل است و بدنی عضلانی دارد. سرعت این اسب در مسافت های کوتاه بالاست و در مسابقات وسترن و رودئو مورد استفاده بسیار قرار می گیرد. تقریباً همه ی رنگ ها در این نژاد دیده می شوند.

    آپالوسا

    آپالوسا



    آپالوسا


    این نژاد به اسب های سرخ پوست معروف است. زیرا برای اولین بار توسط آن ها پرورش داده شده اند. آپالوسا نیز نامی است که از رودخانه ای به نام پالوس، نزدیک یکی از قبایل سرخ پوست گرفته شده است.
    خصوصیت بارز این نژاد لکه های رنگی روی بدن آن است. این لکه ها به شکل ها و رنگ های مختلف بر روی زمینه هایی با رنگ های متفاوت قرار دارند. به همین دلیل اسب های این نژاد از نظر ظاهری بسیار متنوع می باشند. بلندی جدوگاه این اسب ها بین ۱.۴۲ تا ۱.۶۳ متر می باشد. این اسب دارای سینه ای پهن و کمری کوتاه است. یال و دم این نژاد خیلی پر پشت نمی باشد.

    فالابلا

    فالابلا


    با این که فالابلا از نظر قد پونی محسوب می شود, ولی به دلیل ریشه های نژادش در لیست اسب ها قرار می گیرد. این نژاد به احتمال قوی از آميزش اسب های اصیل انگلیسی با شتلند ها (Shetland) به وجود آمده است. قد فالابلا حدود ۷۸ cm است و به نوعی یک اسب مینیاتوری محسوب می شود. با این وجود, نسبت به قد کوتاهش از توان بدنی بالایی برخوردار است.

    شاير(Shire)

    شایر


    این نژاد از شمال انگلستان ریشه می گیرد و بزرگ‌ترین نژاد اسب است. قد شایر ها به ۲ m نیز می رسد. وزن آن هم حدود ۱ تن می باشد. این نژاد نيز بسیار قدیمی بوده و نام آن توسط سزار هزاران سال پیش در ماجرای جنگ های گالی (Gaules) آمده است. رنگ شایر ها معمولاً سیاه بوده, ولی به رنگ کهربایی با لکه هایی سفید در پاها یا سر نیز دیده می شوند. بدن آن ها بسيار عضلانی و قوی است و از آن ها برای کشیدن درشکه يا گاری استفاده می شد.این نژاد بسیار آرام, مهربان و مطیع می باشد.

    اصیل اسپانیایی (آندالوزین Andalusian)

    اصیل اسپانیایی


    این نژاد قدیمی از منطقه ای به نام «اَندَلُس» در اسپانیا ریشه می گیرد. قبل از قرون وسطی، این اسب ها به دلیل چابکی و نرمی حرکات، در جنگ ها بسیار مورد استفاده قرار می گرفتند. در قرون وسطی، به دلیل سنگینی سلاح های جنگی، اسب های درشت هیکل تر ترجیح داده می شدند تا این که با رنسانس نرمی و سبکی حرکات این اسب ها دوباره مورد توجه قرار می گیرد. امروزه از این نژاد به خصوص در نمایش ها و سیرک ها استفاده می شود.
    بلندی این اسب ها بين ۱.۵۵ تا ۱.۶۵ متر است و معمول ترین رنگ آن ها خاکستری است. رنگ آن ها با بالا رفتن سن به تدریج روشن تر می شود. پال اسبان اصیل اسپانیایی بلند و حالت دار است.

    فریزین (Friesian)

    فریزین


    فریزین از جمله قدیمی ترین نژاد های اسب هاست. استخوان های سه هزار ساله ی آن در اروپا در هلند کنونی یافته شده اند. ابتدا از فریزین برای کشیدن گاری استفاده می شد. در قرون وسطی به دلیل ظاهر و وقار و حرکات شاهانه اش در دوئل برای از رو بردن حریف استفاده می شد.
    قد متوسط فریزین بین ۱.۵۵ تا ۱.۶۵ متر است. بعضی ار فریزین ها به ۱.۷۵ متر نیز می رسند. رنگ آن ها همیشه سیاه یک دست است, مگر در صورت آمیزش. به همین دلیل به مروارید سیاه معروفند. پال و دم آن ها نیز مشکی, بلند و مجعد یا حالت دار است. حرکات این اسب, به خصوص به هنگام یورتمه بسیار با وقار است. رفتار این اسب ها به طلا معروف است, زیرا بسیار قابل اعتماد هستند و به صاحب خود دلبستگی زیادی دارند. همچنین در بسیاری از مسابقات مثل درساژ بسیار خوب عمل می کنند.

    انگليسی-عرب


    انگليسی-عرب


    این نژاد فرانسوی می باشد که با آمیزش اسب های اصیل عرب و انگلیسی اصلاح یافته است. اسب اصیل عرب علاوه بر زیبایی و وقار, به این نژاد مقاومت و انعطاف و نرمی در حرکات بخشیدع است؛ در حالی که اسب اصیل انگلیسی قد آن را افزایش داده و سرعت آن را بالا برده است.
    قد اسب انگليسی-عرب حدود ۱.۶۶ متر است و به هر رنگی دیده می شود, ولی کهربایی, کرنگ و خاکستری متداول ترند. امروزه از این اسب ها در مسابقات پرش, استقامت و درساژ استفاده می شود.

    پینت (Paint)


    پینت


    این نژاد از نژاد کوارتر ها می باشد, با این تفاوت که این اسب ها ابلق هستند. قد آن ها بین ۱.۴۸ تا ۱.۶۰ متر است. خصوصیات آن ها بسیار به کوارتر ها شبیه است.

    بارب (Barb)

    بارب



    بارب


    این نژاد بسيار قدیمی می باشد و از آفریقای شمالی ریشه می گیرد. به این نژاد حدود دو هرار سال پیش در کتاب های رومی اشاره شده است. از آن زمان تعداد زيادی بارب به اروپا به خصوص انگلستان برده شد. ریشه ی بسیاری از نژاد های امروزی از جمله اصیل اسپانیایی به نژاد بسیار قدیمی بارب ها بر می گردد. از این اسب امروزه برای اصلاح اژاد بسيار استفاده می شود.
    اسب های این نژاد دارای سری بلند, گردنی متوسط و شانه هایی پهن هستند. مو های يال و دم این اسب ها پرپشت بوده و سم های آن ها سخت می باشند. قد متوسط آن ها حدود ۱.۵۵ متر است. رنگ آن ها نیز معمولاً خاکستری, کهربایی, کهربایی تیره و سیاه می باشد. بارب ها اسبانی آرام, شجاع, مقاوم و سریع هستند, به همین دلیل از آن ها خیلی در مسابقات غیر دو استفاده می شود. این حیوان در شرایط بیابانی بسیار مقاوم است
    ویرایش توسط mina-nice : 05-08-09 در ساعت 12:52


  10. یک کاربر برای این پست سودمند از mina-nice عزیز تشکر کرده اند:


  11. #6

    Post اسب، گنجينه فراموش شده تركمن صحرا!

    شناسايي ژنتيك اسب‌هاي تركمن ايران

    Link URL:
    لینک و متن درون کدها فقط برای کسانی که ثبت نام کرده اند قابل مشاهده است لطفا وارد شوید OR ثبت نام کنید.
    مردم تركمن و ديگر اقوام استان خراسان شمالي، به واسطه خاستگاه فرهنگي موجود در اين منطقه و علاقه وابستگي ذاتي از گذشته‌هاي دور به پرورش اسب توجه ويژه‌اي داشته و همواره در مناسبت‌ها و مراسم فرهنگي، برگزاري مسابقه‌هاي اسب‌سواري را مورد توجه قرار داده‌اند.

    اين در حالي است كه در سال‌هاي گذشته به دليل ورود اسب‌هاي تروبرد و تلاقي آنها به منظور توليد كره‌هاي تندرو در نتيجه افزايش احتمال موفقيت در كسب مقام در مسابقه‌هاي كورس، نگراني‌ها درباره انقراض اسب اصيل تركمن افزايش يافته است. در حال حاضر وجود مهم‌ترين نژادهاي اسب بومي ايراني همچون نژاد كرد، تركمن، دره‌شوي و كاسپين زمينه مناسبي را براي سرمايه‌گذاري در پرورش اسب به وجود آورده كه ضرورت جلوگيري از تخريب بهترين و ارزشمندترين ذخاير ژنتيكي و انجام تحقيقات شجره‌اي درباره اسب ايراني را بيش از پيش آشكار كرده است.

    با توجه به اهميت اين موضوع، طرحي براي شناسايي ژنتيك اسب‌هاي تركمن ايران براساس آخرين استانداردهاي بين‌المللي ژنتيك دام در استان خراسان شمالي در حال انجام است كه مي‌تواند نقش بسيار مهمي در تحول زندگي بسياري از مردم منطقه كه در اين زمينه فعاليت دارند، داشته باشد.

    اسب، حيواني زيبا و نجيب است كه از قرن‌ها پيش در خدمت بشر بوده است. هوش، ذكاوت، اصالت و نجابت، قدرت و مقاومت و همچنين حق‌شناسي و فرمانبرداري از ويژگي‌هاي برجسته اين حيوان است. اسب اصيل تركمن با قامت برافراشته، گردن دراز، گوش‌هاي بلند، سر كوچك و پوزه‌اي زيبا، دم بلند و ساق‌هاي كوچك و مقاوم به آساني از ديگر نژادهاي اسب قابل تشخيص خواهد بود. خاستگاه اصلي اين اسب، دهستان تركمن‌نشين جرگلان در 100‌‌كيلومتري شمال بجنورد، مركز استان خراسان شمالي است. حدود يكهزار راس اسب اصيل تركمن در استان خراسان شمالي وجود دارد كه زمينه خوبي را براي تكثير و صدور آن به ديگر كشورها فراهم كرده است.
    كشورهاي كانادا، اتريش، انگلستان و حوزه خليج‌فارس از علاقه‌مندان به خريد اسب اصيل تركمن هستند. هر كره اسب اصيل تركمن در بازار جهاني بيش از 300 هزار دلار خريد و فروش مي‌شود. اگرچه اسب اصيل تركمن خراسان شمالي در سال‌هاي اخير سبب جذب كشورهاي كانادا و اتريش براي خريد اين اسب شده است، اما خروج ارزان‌قيمت و غيركارشناسي ژن اسب نژاد تركمن منجر به افزايش نگراني برخي از مسوولان شده است. اگر چه كشور ايران پيشينه‌اي قديمي در پرورش اسب دارد، اما متاسفانه هنوز به شرايط ايده‌آل و مناسبي در اين زمينه دست نيافته است. نژادهاي اسب در بيشتر استان‌هاي كشور از تنوع ذخاير ژنتيكي برخوردار است، اما در برخي استان‌ها مانند استان‌‌هاي خراسان شمالي و گلستان نژاد اسب تركمن از ديگر نژادهاي اسب ايراني گوي سبقت را ربوده است. جالب است بدانيد هر اسب تركمن كه در دنيا به عنوان بهترين نژاد اسب سواركاري شناخته شده معادل يك اشتغال‌زايي است كه در شرايط كنوني با توجه به توسعه صادرات اسب ايراني و احداث و راه‌اندازي ميدان‌هاي اسب‌سواري در استان‌هاي گلستان و خراسان شمالي اشتغال‌زايي به ازاي هر اسب تركمن به 2 نفر افزايش يافته است. خوشبختانه در سال‌هاي اخير سرمايه‌گذاري در پرورش و تكثير اسب تركمن در مقايسه به مراتب افزايش يافته كه اين مساله سبب افزايش قيمت آن از 150 هزار تومان به 15 ميليون تومان شده است. اسب‌هاي تركمن متعلق به كشور تركمنستان در مقايسه با اسب‌هاي تركمن ايراني بلند‌تر، باريك‌تر و كشيده‌تر هستند، در حالي كه اسب‌هاي تركمن ايراني عضلاني و قدرتمند‌ترند، اما با انتخاب مناسب و بهره‌گيري از روش‌هاي اصلاح نژادي مي‌توان اسب‌هايي را پرورش داد كه قابليت برخورداري از ويژگي‌هاي منحصر به فرد اين دو نژاد اسب تركمن را داشته باشند و علاوه بر سواركاري در زمينه‌ زيبايي نيز منحصر به فرد باشند.


    اهميت و ضرورت انجام طرح
    تنوع زيستي در كشور ما به گونه‌اي است كه حتي اگر توليد اسب را در كشور متوقف سازيم، باز هم از ساير كشورها جلوتر خواهيم بود. از سوي ديگر فعاليت‌هاي انجام شده از سوي پرورش دهندگان اسب، جهاد كشاورزي و همچنين فدراسيون سواركاري كشور نيز نشان مي‌دهد كه اسب ايراني گوهر گرانبهايي است كه مي‌توان آن را به عنوان يكي از ذخاير ملي ارزشمند كشور به شمار آورد.
    با توجه به اين‌كه خالص‌سازي يكي از اقدامات اوليه براي حفظ اصالت اسب ايراني است كه خود مستلزم شناسايي پايه ژنتيكي اسب است، در آينده‌اي نه چندان دور طرح تبارنامه اسب ايران اجرا و تدوين خواهد شد كه براساس آن هر استان بايد حداقل يك تبارنامه مشخص و منحصر به فرد داشته باشد. يكي از مهم‌ترين ويژگي‌هاي طرح شناسايي ژنتيك اسب‌ها در اين است كه براساس نتايج به دست آمده از آن مي‌توان بيماري‌هاي چندگانه ژنتيكي قابل انتقال به نسل بعدي اسب‌ها را شناسايي كرده و با جدا كردن از ديگر اسب‌ها، نژادي عاري از هرگونه آلودگي ژنتيكي پرورش داد. اين در حالي است كه در گذشته اين كار تنها از روي تجربه انجام مي‌شد و بنابراين امكان شناسايي بيماري از روي ژن نهفته و ظاهر اسب وجود نداشت.
    علاوه بر اين اجراي اين طرح مي‌تواند در بهبود وضعيت اقتصادي منطقه و در نتيجه پيشبرد طرح‌هاي اقتصادي در سطح كشور نيز تاثيرگذار باشد. از آنجا كه اشتغالزايي و ارزآوري يكي از مهم‌ترين زمينه‌هاي مطرح در پرورش اسب محسوب مي‌شود، بنابراين توسعه پتانسيل‌هاي ژنتيكي در سطح منطقه و همچنين افزايش ارزشمندي بانك ژن از نظر تحقيقات و تنوع زيستي مي‌تواند گامي موثر در رسيدن به اهداف دولت باشد. وجود بيش از 180 هزار راس اسب در ايران و همچنين آماده بودن نيروي انساني ابزار مناسبي براي رقابت ايران در عرصه‌هاي جهاني خواهد بود. پرورش اسب در ايران علاوه بر اين كه مي‌تواند نقش مهمي در هر چه غني‌تر شدن بانك ژني كشور داشته باشد، در رشته‌هاي مختلف سواركاري نيز با استقبال چشمگيري مواجه بوده و با توجه اين كه اسب اصيل تركمن، پيش از اين توانايي‌ها و قابليت‌هاي خود را به همگان اثبات كرده است از توانايي رقابت در عرصه‌هاي بين‌المللي نيز برخوردار خواهد بود.
    از آنجا كه اسب نيز همانند بسياري از ديگر منابع ارزشمند ملي يك ثروت بين‌المللي محسوب مي‌شود كه حق بهره‌وري و حاكميت معنوي آن متعلق به كشور است، براي نشان دادن برتري آن در سطح بين‌المللي بايد تلاش‌هاي بيشتري در زمينه تحقيقات علمي، رقابت‌هاي ورزشي و فعاليت‌هاي اقتصادي درباره آن انجام شود. بانك ژن اسب ايراني ثروتي تمام ناشدني و گرانبهاست كه هرگونه فعاليت در اين عرصه را از نظر اقتصادي توجيه مي‌كند. پتانسيل‌هاي ژنتيكي پايان‌ناپذير اسب ايراني نيز حضور پايدار و مستمر كشور در رقابت‌هاي اقتصادي را تضمين خواهد كرد. در حالي كه كشورهاي اروپايي و آمريكايي بيش از ايراني‌ها به اهميت اين ثروت پي‌برده‌اند. اگر چه اسب اصيل ايراني ثروتي پايان‌ناپذير است اما به همان اندازه آسيب‌پذير و نابودشدني است و مي‌توان تنها با اندكي غفلت و ناآگاهي اين ذخيره ژنتيكي ارزشمند را به آساني از دست داد.


    تحولي‌نوين در زندگي اهالي خراسان شمالي
    استان خراسان شمالي و بويژه مناطق مرزي اين استان يعني منطقه رازوجرگلان و شهرستان‌هاي مانه، سملقان و بجنورد محل پرورش و تكثير يكي از پنج نژاد بومي، استثنايي و كمياب اسب ايراني به نام اسب اصيل تركمن است. براساس بررسي آماري انجام شده در اين مناطق حدود 1000 راس اسب پرورش داده مي‌شود. اجراي طرح شناسايي ژنتيك اسب‌هاي تركمن ايراني يكي از اولين اقدامات انجام شده براي شناسايي و ثبت اسب تركمن استان است كه از ذخاير ارزشمند ژنتيكي اسب كشور به شمار مي‌آيد. با اجراي اين طرح مهم زندگي بسياري از مردم اين منطقه كه به نوعي به پرورش و تكثير و استفاده از اسب مربوط مي‌شود، با تحول قابل توجهي مواجه خواهد شد. اقدامات اوليه براي اجراي اين طرح از سال‌هاي 73 و 74 و پس از بررسي‌هاي كارشناسي در منطقه از سوي معاونت امور دام آغاز شد. براساس برنامه در نظر گرفته شده براي اجراي طرح، عمليات داغ‌زني، ثبت مشخصات و شناسنامه‌دار شدن اسب‌هاي واجد شرايط از سوي كارشناسان امور دام و فدراسيون سواركاري آغاز شده است و تاكنون ادامه دارد. به نحوي كه هم‌اكنون بيش از 200 راس اسب و ماديان داغ اصيل تركمن دارند و بيش از 509 راس اسب ديگر تراشه‌گذاري شده‌اند. علاوه بر اين، در اين سال‌ها با موافقت فدراسيون سواركاري و در مدت 5 سال اقدامات ديگري به منظور اصلاح نژاد اسب‌هاي تركمن انجام شده است كه حاصل آن تولد كره‌هاي زيبا و بازارپسند در منطقه بوده است.
    اگرچه بالا بودن هزينه نگهداري، نبود بازار فروش در داخل كشور و نبود برنامه‌اي مناسب براي صادرات اسب به خارج از مهم‌ترين مشكلات موجود در بخش پرورش اسب است، اما اگر براي اسب‌هاي اصيل تركمن مسابقات مجزا و جدا از اسب‌هاي خارجي و دورگه و يا كورس با اسب‌هاي خارجي در مسافت‌هاي طولاني برگزار شود، از انقراض اين اسب و تلاقي ناصحيح آن با اسب‌هاي خارجي جلوگيري خواهد شد. اجراي اين طرح كه از طرح‌هاي برگزيده جشنواره ملي نوآوري و شكوفايي در بخش شكوفايي بوده است، علاوه بر حفظ اسب به عنوان ذخاير ژنتيكي و سرمايه ملي كشور، انجام فعاليت‌هاي تحقيقاتي مختلف در اين زمينه را نيز امكان‌پذير خواهد كرد. پرورش و تكثير اسب علاوه بر اين كه مي‌تواند در ايجاد اشتغال موثر باشد، مي‌تواند اقدامي موثر در زمينه توليد برخي از انواع داروها و سرم‌ها بوده و علاوه بر اين تامين امنيت ملي يعني مرزداري را نيز تا حد قابل توجهي تضمين كند.
    شناسايي هويت به صورت انفرادي، منحصر به فرد و بدون شماره قابل تكرار در سطح جهاني و همچنين تعيين ژنوتيپ تك‌تك افراد در هر يك از جايگاه‌هاي ژني مورد نظر از مهم‌ترين اهداف طرح است. اين در حالي است كه براساس نتايج به دست آمده از اين طرح تعيين شجره‌نامه با انجام تست صحت قطعي اطلاعات والديني و شناسنامه‌اي امكان‌پذير خواهد شد. بدون ترديد با مشخص شدن اسب‌هاي قابل صادرات و فراهم شدن زمينه سرمايه‌گذاري در صنعت اسب كشور مي‌توان تحولات اقتصادي قابل توجهي را در اين زمينه پيش‌بيني‌كرد.
    علاوه بر اين تعيين تعلق يا وابستگي نژادي هر يك از اسب‌ها به يكي از نژادهاي اسب اصيل ايران نيز يكي از ديگر اهداف طرح است كه مي‌توان نقش بسيار مهمي در تعيين ميزان خلوص و انحرافات ژنتيكي با هدف تشخيص ميزان و درصد ناخالصي نژادي داشته باشد.


  12. 4 کاربر برای این پست سودمند از mina-nice عزیز تشکر کرده اند:


  13. #7
    مدیر فیلم،سینما،موسیقی و صندلی داغ matinblue آواتار ها
    تاریخ عضویت
    Jul 2007
    محل سکونت
    گرگان
    نوشته ها
    7,278
    Thanked: 31361

    پیش فرض

    خیلی ممنون مینای عزیز. کلا اسب واسه ترکمن ها خیلی ارزش داره. خیلی از ترکمنها اسب نگه میدارن. مسابقات اسب دوانی هم خیلی طرفدار داره. میدان سبدوانی گنبد توی خاورمیانه حرف اول رو میزنه.
    آن گاه که در چشمان تو خیره می نگرم
    در می یابم
    کلمات
    در وصف آن دو قطره خورشید
    کمر می شکنند


    تابستان 92

    -----------------------------

    Link URL:
    لینک و متن درون کدها فقط برای کسانی که ثبت نام کرده اند قابل مشاهده است لطفا وارد شوید OR ثبت نام کنید.

  14. 3 کاربر برای این پست سودمند از matinblue عزیز تشکر کرده اند:


  15. #8

    Cool اسب ترکمن!!!!

    اسب ترکمن

    اسب ترکمن گونه ای از اسب با نژاد ایرانی که در منطقه ترکمن صحرا زیست کرده و پرورش می یابد. رنگ آنها بیشتر خاکستری رنگ و بدنی کشیده و لاغر دارند. شکم آنها بر خلاف بسیاری از نژادهای دیگر اسبها ، تخت و به معنی دیگر شکم آنها لاغر است. صادرات این اسب به خارج از کشور ممنوع است.
    اسب ترکمن اسبی است دارای ویژگی های منحصر به فردی از جمله: قد 148 تا 155 سانتیمتر ،گوشهای بلند ومتحرک،سینه فراخ و متناسب ،کپل کم شیب با عرض خوب ،مفاصل قوی،سم های محکم با زاویه مناسب،تحمل حرکات سنگین ورزشی و…است. رنگ های اصلی این نژاد : کهر،نیله،کرنگ،سمند و قره کهر می باشد.
    نژادهای شناخته شده از اسب ترکمن در سه گروه : یموت،آخال تکه،چناران(مخلوط از تلاقی اسب ترکمن وعرب) دسته بندی شده اند.

    اسب ترکمن اندامی کشیده، دُمی باریک، سر و گردن زیبا دارد. برای اسب های بانژاد ترکمن درسال های گذشته ذخیره های ژنتیک این اسب، تقاضای جهانی یافته است. اسب ترکمن در نزد ترکمن ها پیشینه ای طولانی در سنن و زندگی صحرانشینی وجنگ وگریزها درگذشته داشته است.

    گفتنی است برنامه هاي اشتباه نيم قرن گذشته لطمه زيادي به ذخيره ژنتيکي اسب هاي ترکمن زده است و متاسفانه تعداد اسب هاي ترکمن خالص و خوب به شدت کاهش يافته است.
    - امروزه خالص ترين اسب هاي ترکمن ايران را در منطقه راز و جرگلان از توابع استان خراسان شمالي مي توان يافت که بيشترين جمعيت اين اسب را دارا مي باشد. خوشبختانه در سال هاي اخير توجه بيشتري به توليد اسب هاي ترکمن شده است. تعدادي اندک و پراکنده از اين نژاد توسط علاقه مندان در اصفهان، تهران، شيراز و همدان نيز نگهداري مي شوند.

    پیشینه اسب ترکمن

    از گورهاي سکايي يافت شده در پازيريک واقع در کوه هاي آلتاي، آثاري از اسب ترکمن مربوط به 400 سال قبل از ميلاد به دست آمده است. حالت قرار گرفتن گردن، شکل و استخوان بندي صورت و ساير اندام هاي اين اسب ها خود دليل بر صحت اين مطلب است



    استفاده اسب ترکمن در تاریخ

    سکاها، هخامنشيان و بيش از همه اشکانيان از اسب هاي ترکمن در سواره نظام خود سود بردند. شاهان سلجوقي و صفويان نيز سوار بر اسب هاي ترکمن مملکت تحت سيطره خود را گسترش دادند و امنيت بخشيدند و نادرشاه افشار با ترکيب ترکمن و ساير اسب هاي ايران تا هند پيش رفت.
    - از گذشته هاي دور و سلسله هان در چين گرفته تا خلفاي عباسي و سلاطين عثماني از اسب ترکمن در بخش هاي مختلف سپاه خود استفاده مي کردند. بوسفالوس اسکندر و جهان پيماي ناپلئون، نمونه هايي از اسب هاي ترکمني هستند که پاي به فتوحات زيادي گذاشتند.
    - نقاشي هاي صفوي و قاجار هنوز هم نقش و نگار اسب هاي ترکمن را در جنگ و شکار شاهان و شاهزاده ها نشان مي دهد.



    خصوصيات بارز ظاهري

    قد: اغلب 158 - 148 سانتيمتر
    سر: صورت کشيده، خشک، استخواني و ظريف، چشم ها براق و حدقه برجسته، گوش ها بلند و نازک و خوش فرم و کاکل کم پشت.
    گردن: در آخال تکه بلند، باريک، اتصال به سر ظريف و با زاويه عمودي نسبت به بدن ولي در يموت کوتاه تر، عضلاني و قويتر، زاويه عمودي کمتر.
    اندام هاي حرکتي: پاها بلند، خشک و نازک با تاندون ها و مفاصل قوي و متناسب. قلم ها بلند، گام ها نرم و سبک و حرکات باشکوه، سم در يموت قوي ولي در آخال تکه غير مستحکم، عدم وجود موهاي پشت بخلق.
    بدن: اسکلت قوي، اندام ها بلند و کشيده و لاغر اما بسيار نيرومند، جدوگاه برجسته، شانه بلند، شيب کمر به طرف جلو و فاقد برجستگي، شکم تازي و در قسمت نزديک به کپل جمع شده، کپل در طول بدن کشيده.
    پوست و مو: پوست فوق العاده نازک ولي سفت، موهاي سطح بدن کوتاه، نازک، ابريشمي با درخشندگي خاص، يال بسيار کم پشت و کوتاه، اتصال دم اندکي بالاتر از ساير نژادها، دم در حين حرکت آزاد و پايين.
    رنگ: بيشتر رنگ ها در اين نژاد ديده مي شود که با درخشندگي خاصي همراه است.


    منبع : ویکی پدیا


  16. 3 کاربر برای این پست سودمند از mina-nice عزیز تشکر کرده اند:


  17. #9
    همکار سابق jir jirak آواتار ها
    تاریخ عضویت
    May 2009
    محل سکونت
    _̴ı̴̴̡̡̡ ̡͌l̡̡̡ ̡͌l̡*̡̡ ̴̡ı̴̴̡ ̡̡͡|̲̲̲͡͡͡ ̲▫̲͡ ̲̲̲͡͡π̲
    نوشته ها
    1,695
    Thanked: 3738

    پیش فرض

    خب ممنون از اطلاعات بسیار مفیدت ولی من از اسب ها خیلی به طور خلاصه میگم
    البته از اطلاعات کم و زیاد خودم میگم تا یه چیزی بشه
    ویرایش توسط jir jirak : 21-08-09 در ساعت 16:33
    ●•ܓܨسال یک هزار و سیصد و نود و یک هجری خورشیدی بر همگان مبارک باد ܓܨ•●

    بعد از یکسال جیرجیرک بازگشت


  18. 2 کاربر برای این پست سودمند از jir jirak عزیز تشکر کرده اند:


  19. #10
    همکار سابق jir jirak آواتار ها
    تاریخ عضویت
    May 2009
    محل سکونت
    _̴ı̴̴̡̡̡ ̡͌l̡̡̡ ̡͌l̡*̡̡ ̴̡ı̴̴̡ ̡̡͡|̲̲̲͡͡͡ ̲▫̲͡ ̲̲̲͡͡π̲
    نوشته ها
    1,695
    Thanked: 3738

    پیش فرض

    دوخون: به اسب هایی میگن دو خون که از دو نژاد کاملاً متفاوت بچه کشیده شده باشه برای مثال: مادر کرد و پدر عرب در این صورت اسب دوخون نامیده میشه از اسمش هم پیداست که یعنی چی.
    ویرایش توسط mina-nice : 21-08-09 در ساعت 16:44
    ●•ܓܨسال یک هزار و سیصد و نود و یک هجری خورشیدی بر همگان مبارک باد ܓܨ•●

    بعد از یکسال جیرجیرک بازگشت


  20. 2 کاربر برای این پست سودمند از jir jirak عزیز تشکر کرده اند:


  21. #11
    همکار سابق jir jirak آواتار ها
    تاریخ عضویت
    May 2009
    محل سکونت
    _̴ı̴̴̡̡̡ ̡͌l̡̡̡ ̡͌l̡*̡̡ ̴̡ı̴̴̡ ̡̡͡|̲̲̲͡͡͡ ̲▫̲͡ ̲̲̲͡͡π̲
    نوشته ها
    1,695
    Thanked: 3738

    پیش فرض

    آخال تکه : آخال تکه یکی دیگیه از طایفه های اسب ترکمن هست . از خصوصیات ظاهری این اسب می تونیم به گردن کشیده و مستقیم و متوجه رو به بالا ، کمر و پشت دراز و قد بلند ( در حد اعلای ترکمن ) اشاره کرد.
    ویرایش توسط jir jirak : 21-08-09 در ساعت 16:48
    ●•ܓܨسال یک هزار و سیصد و نود و یک هجری خورشیدی بر همگان مبارک باد ܓܨ•●

    بعد از یکسال جیرجیرک بازگشت


  22. #12
    همکار سابق jir jirak آواتار ها
    تاریخ عضویت
    May 2009
    محل سکونت
    _̴ı̴̴̡̡̡ ̡͌l̡̡̡ ̡͌l̡*̡̡ ̴̡ı̴̴̡ ̡̡͡|̲̲̲͡͡͡ ̲▫̲͡ ̲̲̲͡͡π̲
    نوشته ها
    1,695
    Thanked: 3738

    پیش فرض

    اسب ترکمن :مهم ترین ویژگی اسب های ترکمن میشه به :سرعت ، قدرت ، استقامت ، فرمانبرداری و شجاعت اونا اشاره کرد . از اسب های ترکمن معمولاً در مسابقات مختلف ورزشی ، جنگ ، مسافرت ، مسابقات زیبائی و حتی امور کشاورزی استفاده کرد.
    ●•ܓܨسال یک هزار و سیصد و نود و یک هجری خورشیدی بر همگان مبارک باد ܓܨ•●

    بعد از یکسال جیرجیرک بازگشت


  23. یک کاربر برای این پست سودمند از jir jirak عزیز تشکر کرده اند:


  24. #13

    پیش فرض

    رفتار با اسب :

    اصول كلي رفتار با اسب:

    رفتار خوش ، ارتباط و انضباط اصول ، خوش رفتاري ، ارتباط و انضباط ، به همان اندازه كه در رفتار انسان با ديگر انسانها داراي اهميت است درمورد رفتار با اسب نيز داراي جايگاه خاص خود مي باشد

    خوش رفتاري:
    همانگونه كه بازتاب رفتاري انسان ها نمودار تربيت آنها ست رفتار اسب ها نيز نشان دهنده نوع تربيت آنهاست . اسب ها به طور كلي نه فقط به پرستارشان وابسته هستند بلكه نسبت به رفتار و خصوصيات اخلاقي پرستار ، مراقب يا سواركارشان نيز از خود حساسيت نشان مي دهند.
    به عنوان مثال ، مالك يا مراقب يا سواركار بد اخلاق اسبي شرور تحويل مي دهد كه بد نام شده و طالب همانگونه رفتار است .
    اسب براي خوش رفتاري بايد آموزش داده شود و ساده ترين اين آموزش ها عبارتند از :آرامش كامل به هنگام تيمار ، بلند كردن دست و پاها با آرامش براي نظافت و اگر سوار خواست سوار شود ، ايست و بي حركت ماندن پس از استقرار كامل سوار روي زين و به فرمان او حركت كند . هر آنكس كه با اسب سرو كار دارد بايد خود بياموزد كه چگونه خوش رفتاري را به اسب آموزش دهد .

    ارتباط:
    آنهائي كه با اسب سرو كار دارند بايد بياموزند كه در امر آموزش مثبت بوده و كارشان تداوم داشته باشد اگر خواسته هاي آموزش دهنده مبهم و متغيير باشد اسب به سرعت سردرگم مي شود . بنابر اين لازم است بدانيم كه چه نكته اي را چگونه بياموزيم و اين امكان پذير نيست مگر روش صحيح كار با اسب را آموخته و به هنگام كار با او كاملا متكي به نفس باشيم .

    انضباط و تشويق:

    به هنگام كار با اسب انضباط اهميت خاصي دارد . اگر حركتي غلط را اصلاح كرده و حركت صحيح را پاداش بدهيم ، اسب به زودي در مي يابد كه كدامين حركت ها صحيح است و سعي در تداوم آنها خواهد داشت . به اين نحو اسبي خوش رفتار خواهيد داشت كه به داشتن او افتخار مي كنيد و نتيجه اش زندگي بهتر براي اسب است . اسب نيازمند پرستاري مسئولانه و مهربانانه همراه با قاطعيت است تا نظم پذير شود .
    اين موجودات وحشي ، علي رغم اينكه هزاران سال است كه اهلي شده و تحت تربيت قرار گرفته اند ، همچنان غرايز اجدادي خود را حفظ كرده اند. اسب نه فقط مي تواند تو سري خور و عصبي با شد بلكه مي تواند به موجودي كاملا شرور و موذي تبديل شود . چه بسا كه پي آمد نگهداري و تربيت غلط و عدم انضباط واكنش هاي خطرناكي باشد .
    اسب نبايد اجازه داشته باشد رفتار غلط را ادامه دهد كه در اين صورت به سرعت چگونگي تداوم آن را آموخته و آنرا جزو عادات خود قرار مي دهد .
    حركت غلط اسب يابد قاطعانه و با صدائي كمي بلند سرزنش شود . اغلب اين روش موثر مي افتد ، ايجاد كمي تفاوت در صدا و قاطعانه بيان شدن آن كافي به نظر مي رسد . اگر تربيت كننده اي به طور دائم بر سر اسبش فرياد بكشد فقط او را ناراحت كرده و خودش هم به نظر مي رسد احمق و يا بد اخلاق باشد . خلاصه اينكه سرزنش مداوم بيهوده است و اسب به صداي بلند خو گرفته و برايش عادت مي شود .
    اگر صداي قاطع و كمي بلند موثر نيافتد ، ضربه هاي كف دست روي گردن ، كپل و در صورتي كه گاز مي گيرد روه پوزه لازم است. تنبيه بايد بلافاصله باشد تا اسب دريابد كه از او چه مي خواهند .
    به محض اينكه اسب درسش را آموخت دادن پاداش واجب مي شود كه مي تواند ضربه هاي ملايم كف دست روي گردن ، صدائي مهربان و يا حبه اي قند باشد .در اين صورت او پي مي برد كه پي آمد رفتار صحيحش خوش رفتاري است . اسبها موجوداتي دوست داشتني هستند كه براحتي با انسان دوست شده و خوش رفتاري اعتماد آنها را جلب كرده و متكي به نفس مي شوند و خوش رفتارتر شده و به موجوداتي دوست داشتني تبديل مي شوند .
    روان اسب ها در كره گي نسبتا پاك است و رفتار آنها در آينده پي آمد چگونگي خوش و يا بد رفتاري آنها در طول دوران نگهداري آنها است .

    چگونگي رفتار با اسب :

    همانگونه كه گفته شد ، اين روش هدفش استحكام پايه هاي ايمني است ولي در اين مقوله و ضمائم آن هدف روش برخورد ، كار كردن با اسب و نحوه رفتار با اوست .
    اسب موجودي زنده داراي صفات ويژه و غرايزي است كه بر روي واكنش ها اثر مي گذارد . اسب ها همانند انسانها رابطه علت و معلولي برقرار نكرده و منطق خاصي حاكم بر رفتارشان نيست . از آنجا كه اسب از ابتدا شكار بوده نه شكارچي زمينه هاي رشد غرايز و احساسات آنها بيشتر در سمت مظلوم واقع شدن بوده است تا موجودي مهاجم .
    هنوز هم بيشتر سازه كارهاي اسب دفاعي است كه اغلب در زمينه كار با اسب بازدهي مفيدي دارد. با اين وجود بايد به خاطر بسپاريم كه همواره رفتارهاي اسب غير قابل پيش بيني است كه امكان دارد به جراحت و يا مرگ منتهي شود . حتي در كنار اسب كاملا قابل اعتماد احتياط را از دست ندهيد .
    نگهداري صحيح در توسعه شخصيت اسب از اهميت خاصي برخوردار است . به عنوان مثال اگر تنگ اسبي به ناگهان و يكباره سفت كشيده شود ، پوستش را به درد آورده و نمي تواند برگردد و به شما بگويد كه ببخشيد ، تنم درد گرفت ، او مي تواند دندان قروچه اي كرده و يا دست و پايش را بلند كند . روش ارتباطي او منحصر به تظاهرات اندامي اوست . اگر رفتاري خشونت آميز با او تداوم داشته باشد او نا اميد شده و قدرت خود براي جلوگيري و يا رفع آن استفاده خواهد كرد

    چگونگي نزديك شدن به اسب در اصطبل:

    مي بايست به صراحت گفت كه اسب درون اصطبل حالت به تله افتادن را دارد اگرچه نمي توان گفت كه همگي هم اين چنين برداشتي دارند ولي امكان دارد كه اسبي عصبي ، شرور و يا به شدت عصباني در چنين شرايطي واكنش از خود نشان دهد. حتي ممكن است اسبي بسيار خوش اخلاق هم به خصوص به هنگام خوراك دادن نخواهد كه خلوتش آشفته شود . همواره به آرامي از طرفين و سمتي كه فضا باز تر است به اسب نزديك شويد. فرياد كنان و دوان دوان و جست و خيز كنان به اسب نزديك شدن فقط او را سرآسيمه مي كند . به آرامي با اوصحبت كرده و ترجيحا نامش را صدا كنيد .
    در نزديك شدن به اسب غريبه از حمله ناگهاني او بر حضر باشيد . خوشبختانه اين عمل از تعداد كمي اسب سر مي زند ولي بهتر است در برخورد با اسب غريبه نكات ايمني را رعايت كرد تا متاسف نشد . دست دراز كردن از روي درب اصطبل براي نوازش اسب برايش تعجب برانگيز است و ممكن است واكنش او نسبت به اين حركت حمله به طرف در و يا فرار به طرف ديگر اصطبل باشد .


  25. یک کاربر برای این پست سودمند از mina-nice عزیز تشکر کرده اند:


  26. #14

    پیش فرض

    محل نگهداري اسب :

    اصطبل : از آنجائي كه اسب بيشتر اوقات شبانه روز را در اصطبل بسر مي برد محل نگهداري او بايد داراي شرايط زير باشد :
    - آفتابگير باشد ، تا هم خود اسب و هم محيط اطراف او در معرض تابش نور خورشيد بوده و در معرض امراض ناشي از عدم تابش نور قرار نگيرد. اسب بطور مداوم خود را تخليه ميكند و محيطي مناسب براي رشد و نمو ميكروبها بوجود مي آورد و ميكروب امراضي از قبيل كزاز در محيط آلوده اصطبلي بدون نور آفتاب ، براحتي زندگي مي كنند.
    - داراي فضاي كافي بوده تا اسب براحتي در آن گردش كرده و بخوابد و بلند شود . اسبها در صورت احساس امنيت و داشتن فضاي كافي براحتي مي خوابند .
    - حرارت ثابتي داشته باشد .
    - ديوارهاي آن از مصالحي ساخته شده باشد كه در اثر سايش اندامهاي اسب با آنها ،او را زخمي نكند .
    - آخورها و كف آن قابل شستشو باشد و هر چند روز يكبار بخصوص آخورها ، تميز شوند . بستر نرم و پوشيده از كلش يا خاك اره باشد تا براحتي قابل حمل و نقل بوده و هرچند روز يكبار تعويض شوند .
    - درب و يا دربها به اندازه كافي فضا براي ورود و خروج اسب داشته باشند .
    - حصارهاي بين اتاقكها طوري تعبيه شوند كه اسبها براحتي يكديگر را ديده و از مصاحبت با يكديگر لذت ببرند .
    مزرعه ، پادوك يا مرتع: اسبها بايد مدتي آزادانه در مرتع ، مزرعه ، پادوكها رها باشند . گذشته از علف كه غذاي طبيعي اسب است ، وقت گذراني در محوطه باز به او آرامش مي دهد . بعضي از اسبها به طور دائم آزاد هستند و برخي به تناوب ، هفته اي يا ماهي را آزادانه سر مي كنند . اسبهاي درون اصطبلي كه تمام مدت هم زير فشار كار هستند معمولا تعطيلات خود را در محوطه آزاد مي گذرانند . مهم نيست اسب چه مدت آزاد باشد ، مهم اين است كه اطمينان داشته باشيم حصار محوطه اي كه در آن رها شده ايمن است.


    آنچه را كه بايد درفضاي آزاد مد نظر داشت ، قبل از آنكه اسب را رها كنيم نكاتي زير است :

    حصار
    دو نكته اساسي دررابطه با حصار وجود دارد ، اول اينكه به اسب آسيب نرساند ، دوم امكان فرار نداشته باشد . حصاري كه به درستي تعبيه نشده است ، اسب را به مخاطره انداخته ، به او آسيب هم مي زند . هر حصار نا امني ممكن است باعث شود تا اسب با پريدن از روي آن ، شكستن آن يا فشار و پائين كشيدن آن ، فرار كند .

    حصارهائي كه پايه هاي عمودي و اتصال هاي افقي چوبي دارند
    اين نوع حصارها گرانترين و بهترين نوع حصار محسوب مي شوند . در اين نوع حصارها دو يا سه نرده روي دو پايه نصب مي شوند . اين نوع حصارها پس از نصب بايد به درستي نگهداري شده و هر پايه يا نرده شكسته بلافاسله ترميم و يا جايگزين شود . چوب هاي اين نوع حصار بايد ايزوله شوند تا در مقابل هوا و جويدن اسب مقاومت كنند.

    پايه هاي چوبي و سيم:
    هزينه اين نوع حصارها كمتر است. ممكن است رديف بالا را نرده چوبي استفاده كرد و يا سه يا چهار رديف
    سيم از روي هر پايه عبور داد . سيم ها بايد به خوبي كشيده شده و روي هر يك از پايه ها محكم شوند . ارتفاع سيم رديف زيرين از زمين در حدود 45 سانتيمتر است تا اسب نتواند دست و پاي خود را از زير رد كرده و گير بيفتد. اگر ارتفاع سيم زيرين بيش از حد باشد ، ممكن است اسب سر خود را هم از زير آن رد كند .

    حصار هاي الكتريكي:
    اين نوع حصارها بيشتر براي تفكيك استفاده مي شود و زماني كاربرد دارد كه اسب از وجود آن آگاه بوده و به عملكرد آن پي ببرد .
    در اين نوع حصارها احتمال خطر براي انسان و بخصوص اطفال وجود دارد . بهترين روش نمايان كردن چشم انداز آنست كه در فواصلي علامتي از پارچه يا پلاستيك به آن وصل مي كنند .

    درختچه

    اين نوع حصار بايد به اندازه كافي انبوه باشد تا امكان فرار را از اسب بگيرد و در عين حال بايد در تعبيه درختچه هائي استفاده كرد كه سمي نبوده و تيغ و خار آنها اسب را به خطر نياندازد . از اين نوع حصارها بعنوان سرپناه هم مي توان استفاده كرد .

    ديوار
    عرض و ارتفاع اين ديوارها بايد طوري باشد كه هم جلوي پريدن اسب از روي آنها را گرفته و هم در اثر لگد زدن نريزد .

    حصارهاي نامناسب عبارتند از :


    حصارهاي توري
    اين نوع حصارها اسب را ترغيب مي كنند كه دست يا پاي خود را داخل آن فرو كرده و گير بيفتد.
    ويا حصارهائي كه پايه هاي نرده مانند نوك تيز دارند و نرده هاي آن هم سيمي است ، سرهاي نوك تيز پايه هاي اين نوع حصارها اسب را زخمي ميكنند.

    سيم خاردار
    از اين نوع حصارها در اغلب مراتع استفاده مي شود . اگر اسب خود را براي خاراندن به خارهاي اين سيم بمالد زخمي مي شود . اگر از اين نوع حصار استفاده كرديد بايد از استحكام سيم ها بطور دائم اطمينان داشته باشيد. سيم ها بايد محكم و كاملا كشيده شده باشند . اگر سيم از جاي خود رها و آزاد شود ، به دو ردست و پاي اسب پيچيده و آن را به شدت زخمي مي كند. اطراف خارجي حصار هم بايد بطور دائم مراقبت شود تا علوفه در دسترس اسب به هنگام كشيدن سرش به بيرون براي چريدن آنها سمي نبوده و آسيب رسان هم نيستند. هر نوع نارسائي در حصار بايد به فوريت برطرف شود .

    دروازه
    دروازه بايد به اندازه كافي عريض باشد تا اسب ها و خودروها يه راحتي از آن عبور كنند و همواره در شرايط مناسب باشد تا در استفاده از آن به زحمت نيفتيم . دروازه بايد طوري تعبيه شود كه انسانها به عبور از روي آن تشويق نشوند . اينگونه دروازها گاهي از لولا و يا از جا در رفته غير قابل استفاده مي شوند . چفت ها بايد بالا و پائين تعبيه شود تا در لنگر نياندازد.
    موقعيت قرار گرفتن درب ورودي براي دسترسي بسيار اهميت دارد . درب ورودي كه رو به جاده اي پر رفت و آمد تعبيه شده چندان قابل توجه نيست . براي عبور و مرور اسبها ايجاد خطر كرده و دزدي اسب را هم ساده تر مي كند .
    دسترسي به درب ورودي بايد راحت ، ساده و داراي امنيت كافي باشد .


  27. یک کاربر برای این پست سودمند از mina-nice عزیز تشکر کرده اند:


  28. #15

    پیش فرض

    تغذيه

    اسبي كه تشنه و يا گرسنه است و يا بد تغذيه مي شود هيچگاه به درستي سواري نمي دهد . غذا بايد داراي دو خاصيت عمده باشد ، حرارت بدن اسب را ثابت نگهدارد و انرژي لازم را براي زنده ماندن در درجه اول و سپس كارهاي اضافه خواسته شده او را تامين نمايد.
    غذا بايد متناسب با كار و سن و وزن اسب بوده و تامين كننده نيازهاي رشد و انرژي او باشد. ( براي اسبي با متوسط 10 سال سن و 160 سانتي متر قد و 400 كيلو وزن كه در روز بين دو تا چهار ساعت كار مي كند 4 كيلو خوراك و 4 كيلو جو كافي است . آب تميز و بهداشتي همواره بايد در دسترس اسب باشد . مگر به هنگام خستگي زياد و يا عرق دار بودن بدن .
    آب 60% وزن بدن را تشكيل مي دهد و عامل جذب غذاست ، 78 تا 82 درصد از خون را تشكيل مي دهد . حرارت بدن را تنظيم و به دفع مواد زايد كمك مي كند معده اسب نسبت به جثه او كوچك بوده و به تعدد دفعات غذا به مقدار كم به او فرصت هضم آسان و راحت تر را مي دهد .
    غذا بايد حاوي مواد ازته ، چربي ، مواد هيدرو كربنه ، مواد معدني و ويتامين ها باشد . كه انواع صيفي ( يونجه ، شبدر ، ذرت ) غلات (جو ، چاودار) و ميوه ها تامين كننده نيازهاي حياتي اسب مي باشند .
    پرخوري و يا كم خوري هر دو زيان آور هستند .

    نكاتي در مورد تغذيه اسبهائي كه در مرتع و يا پادوك هستند :

    اسبهائي كه در طول فصول سرد در مرتع به سر مي برند بايد تغذيه اضافي داشته باشند . گله عادت دارد در اطراف دروازه ها و هر جائي كه خوراك باشد تجمع كند كه اين خود موردي است براي جنگ و دعوا .

    براي به حداقل راساندن اين موارد بايد به نكات ايمني زير توجه داشت :

    - به تعداد اسبها بايد ظروف خوراك تعبيه شود كه بهتر است يك ظرف هم اضافه باشد تا از سرشاخ شدن آنها با يكديگر جلوگيري كند .
    - ظروف خوراك هرچه بيشتر از هم فاصله داشته باشند .
    - بسته هاي علوفه هم تا حد ممكن از يك ديگر دور باشند .
    - تعداد بسته هاي علوفه بيشتر از تعداد اسبها باشد .
    - تغذيه يكي دو اسب در داخل گله ايمن تر است تا آنها را جدا كرده و در محل ديگري تغذيه كنيم .
    - هرگز با ظرفي مملو از خوراك ميان گله اسبها نرويد .
    - علوفه هاي سمي متنوعي وجود دارند كه خوردنش براي اسب كشنده است و مي بايست هرگونه گياه سمي در اسرع وقت از مرتع و اطراف حصارها تا آنجا كه ممكن است جمع آوري و نابود شود .
    - اگر مديريت نگهداري و مراقبت مزرعه ، پادوك و يا مرتع قابل قبول باشد ، محيطي امن آرام و ساكت براي آرامش و چراي اسبها آماده كرده ايد

    Link URL:
    لینک و متن درون کدها فقط برای کسانی که ثبت نام کرده اند قابل مشاهده است لطفا وارد شوید OR ثبت نام کنید.



  29. یک کاربر برای این پست سودمند از mina-nice عزیز تشکر کرده اند:


صفحه 1 از 3 123 آخرینآخرین

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

علاقه مندی ها (Bookmarks)

علاقه مندی ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •